۱۳۹۳ آبان ۱۸, یکشنبه

همسانی نظرات وجنایات ارتجاع سرخ و سیاه - سران جمهوی اسلامی و سران کمونیسم

نظرات وجنایات سران کمونیسم




نخست چند نقل قول از
تمام سرمایه و ابزار تولید سرمایه دار را باید مصادره کرد و آن‌ها را در اختیار دولت طبقه کارگر قرار داد  ( مانیفست ) 
انقلاب یک عمل کردی است که یک بخش از مردم خواسته‌های خود را به وسیله اسلحه، توپ و سرنیزه، یعنی باتمام ابزار سرکوب، به بخش دیگری از مردم تحمیل می‌کنند و از آنجا که این نبرد برای حزب برنده به یک نبرد بیهوده تبدیل نگردد باید حزب برنده با زور و ایجاد رعب و وحشت در بین نیروهای ارتجاعی قدرت خود را به آن‌ها نشان دهد » (مارکس جلد ۱۸)
فقط به وسیله ترور انقلابی می‌توان هم  روند درد مرگ جامعه قدیم را کوتاه کرد و هم درد تولد جامعه جدید را  (مارکس جلد ۵، صفحه ۴۵۷، بزبان آلمانی)
شخص لنین به سویت محلی (شورای محلی) یکاترینبورگ دستور قتل تزار را می دهد, درروز 16 ژوییه سال 1918 میلادی ، نیکلای دوم و تمام اعضای خانواده اش توسط یک گروه از بلشویک ها که زندانبان آنها بودند بدون محاکمه در زیر زمین خانه ای در شهر یکاترینبورگ به ضرب گلوله و سرنیزه به قتل می رسند
 چكيستها براساس اعلام منابع كمونيستي تنها در زمان سلطه لنين بيش از 300 هزار نفر را تيرباران و يا غرق كردند و يا با ضرب و جرح به زندگي آنها پايان دادند و اينها همه غير از ميليونها نفري بود كه در سياه‌چالهاي حكومت كارگري لنين به بند كشيده شده بودند. لنين مدعي بود كه «چكا» تنها براي محو «بورژوازي» بوجود آمده است.
«زرژينسكي» رياست سازمان نوبنياد «چكا» فرماندهي گارد محافظ مقر حكومت بلشويكي شوروي را عهده‌دار بود و خشونت و نظاميگري وي نظر مساعد لنين را جلب كرده بود. او اعضاي «چكا» را از عناصر عقده‌اي و بي‌رحم انتخاب مي‌كرد. نقل مي‌كنند كه «زرژينسكي» در هر يك از مراكز پليس، محوطه‌اي را براي اعدام متهمين در نظر گرفته بود. هر شب كه قرار بود افرادي به جوخه آتش سپرده شوند در بيرون اين محوطه و در اطراف آن كاميونهائي قراضه و پر سر و صدا بي‌جهت رفت و آمد مي‌كردند تا صداي رگبار مسلسل در داخل محوطه با صداي گوشخراش كاميونها درهم بياميزد و كسي متوجه اعدامهاي پي در پي مردم نشود.
از نظر «زرژينسكي» همه اين خشونتها و جنايات كه با تأييد مستقيم لنين صورت مي‌گرفت، براي تحكيم اساس حكومت نوبنياد بلشويكي در شوروي لازم بود. «زرژينسكي» بعنوان مسئول امور امنيتي كشور در جلسات هيأت دولت شركت مي‌كرد.
جنایات استالین
کشتار کاتین (یا کشتار جنگل کاتین) به کشتار دسته جمعی حدود ۲۲ هزار اسیر جنگی لهستانی در دوران جنگ جهانی دوم توسط کمیساریای خلق در امور داخلی اتحاد جماهیر شوروی گفته می‌شود. در دوران جنگ جهانی دوم کمیساریای خلق در امور داخلی ، شوروی با نظر مثبت استالین و به دستور بریا رئیس پلیس مخفی اتحاد شوروی، هزاران نفر از اسرای جنگی لهستانی شامل افسران، نیروهای امنیتی و انتظامی و دگراندیشان را اعدام کرد



بزرگ‌ترین تجاوز سازمان‌دهی شده تاریخ به زنان

 سرباز‌های روس به تجاوز تشویق شده بودند و این را دستور استالین برای انتقام از آلمانی‌ها می‌دانستند. هزاران زن آلمانی برای نجات از تجاوز روس‌ها خودکشی کردند. بعضی منابع تعداد کل زنان آلمانی را که مورد تجاوز قرار گرفتند را تا دو ملیون نفر ذکر کرده‌اند. سیاری از این قربانیان به صورت مکرر مورد تجاوز قرار گرفته بودند. بر اساس برآورد کتابی با عنوان «سقوط برلین در سال ١٩۴۵» نوشته آنتونی بیور، ٧/٣ درصد کودکانی که در برلین در سال‌های ١٩۴۵و ١٩۴۶به دنیا آمدند، پدران روسی داشتند. آنتونی بیور می‌نویسد روس‌ها از ورود خود به خاک آلمان تجاوز سازمان‌یافته خود را آغاز کرده و در برخی روستاها تمام زنان بین ۱۰ تا ۸۰ سال را مورد تجاوز قرار دادند.
هنگامی که انگلیسی‌ها به برلین رسیدند، افسرها با دیدن دریاچه‌های مملو از زنانی که پس از تجاوز خودکشی کرده بودند، شوکه شدند. سن و سال قربانیان اهمیتی نداشت، دامنه سنی آنها از ۱۲ تا ۷۵ می‌رسید. پرستاران و راهبه‌ها نیز در بین قربانیان بودند. برخی از زنان تا ۵۰ بار مورد تجاوز قرار گرفته بودند.

و حالااعترافات یک بسیجی ازتجاوز به دختران باکره پیش از اعدام:
 "مافوق‌هایم چنان از من راضی بودند که در 18 سالگی به من این "افتخار" داده شد که با دختران اعدامی، پیش از اعدام ازدواج کنم."
به گفته وی، در جمهوری اسلامی، اعدام دختران باکره، هر جرمی که مرتکب شده باشند، غیر قانونی است. بنابراین در شب پیش از اعدام، مراسم "ازدواج" انجام می‌گیرد؛ یعنی دختر باکره مجبور می‌شود تا با یکی از زندانبانان رابطه جنسی داشته باشد، در واقع "شوهرش" به او تجاوز می‌کند.
او می‌گوید: "از این کار پشیمانم.، با آن که ازدواج قانونی بود."
پس اگر "قانونی" بود، چرا پشیمانی؟
"چون می‌دیدم که این دختران از شب "عروسی" بیش‌تر از اعدام صبح روز بعد، می‌ترسیدند. و همیشه مقاومت می‌کردند، به طوری که مجبور می‌شدیم در غذایشان قرص بریزیم. صبح که دختر بلند می‌شد، دیگر اثری از حیات در او دیده نمی‌شد، مثل این که آماده یا خواستار مرگ بود."

و این هم یک فیلم مستند از این جنایات



نظرات وجنایات سران جمهوری اسلامی



یوم الله واقعی روزی است که امیرالمومنین علیه سلام شمشیرش را کشید و خوارج را از اول تا به آخر درو کرد و تا به آخر کشت. ایام الله روزهایی است که خداوند تبارک و تعالی یک زلزله ای وارد میکند، یک سیلی را وارد میکند، یک طوفانی وارد میکند، به این مردم شلاق میزند که آدم بشوید. امیرالمومنین اگر بنا بود مسامحه کند شمشیر نمیکشید تا ۷۰۰ نفر را یکدفعه بکشد. در حبسهای ما هم بیشتر این اشخاص هستند که مفسدند. اگر ما اینها را نکشیم هر یکیشان که بیرون برود آدم میکشد. اصلاً آدم نمیشوند اینها…

شما آقایان علما چرا فقط سراغ احکام نماز و روزه میروید؟ چرا هی آیات رحمت را در قرآن میخوانید و آیات قتال را نمیخوانید؟ قرآن میگوید بکشید، بزنید و حبس کنید. چرا فقط شما همانطرفش را گرفته اید که صحبت از رحمت میکند؟ رحمت مخالفت با خدا است… محراب یعنی محل حرب یعنی مکان جنگ. از محرابها باید جنگ پیدا شود. چنانکه بیشتر جنگهای اسلام از محرابها پیدا می شد. پیغمبر شمشیر داشت تا آدم بکشد. ائمه ما همگی چندی نظامی بودند. همگی جنگی بودند. شمشیر میکشیدند آدم می کشتند… ما خلیفه میخواهیم که دست ببرد و حد بزند و رجم کند.

همانطور که رسول الله دست میبرید، حد میبرید، رجم میکرد و همانطور که یهود نی قریظه را چون جماعتی ناراضی بودند قتل عام کرد. اگر رسول الله فرمان داد که فلان محل را بگیرید، فلان خانه را آتش بزنید، فلان طایفه را از بین ببرید، حکم به عدل نموده است… زندگی بشر را با قصاص تامین کرد، زیرا حیات توده زیر این قتل قصاصی خوابیده است. با چند سال زندان کار درست نمیشود. این عواطف کودکانه را کنار بگذارید.


خميني: «این جنایتکارها که در بازداشت هستند متهم نیستند بلکه جرمشان محرز است؛ باید فقط هوییت آنها را ثابت کرد و بعد آنها را کشت. اصلاً احتیاج به محاکمه آنها نیست. هیچگونه ترحمی درمورد آنها مورد ندارد. ما معتقدیم که مجرم اصولاً محاکمه ندارد و باید او را کشت.» پیام به ملت ۹ تیر ۱۳۵۹ 

 «به آنهایی که از دموکراسی حرف می زنند گوش ندهید.  آنها  با اسلام مخالفند.  می خواهند ملت را از مسیر خودشان منحرف کنند.  ما قلم های مسموم آنهایی را که صحبت ملی و دموکراتیک و اینها را می کنند می شکنیم».  (سخنرانی 22 اسفند 1357، قم).

آیت الله صانعی با اشاره به اینکه برخی در مورد دادگاه های انقلاب تحت تاثیر شایعات قرار می‌گیرند گفت: ضدانقلابیون که در زندان‌ها هستند، معمولا توبه پذیر نیستند.اینها چون مار زخم خورده‌ای هستند که به محض آزادی افعی می شود.
 ضدانقلاب باید آن قدر از شما بترسد که عکس شما را ببیند فرار کند و اگر این جور شد ، مسلمان صددرصد هستید (روزنامه جمهوری اسلامی یازدهم اسفندماه ‪.(۱۳۶۱‬ 

 جهت یاداوری«فضیلتی بنام شرم» به فرخ نگهدارو شرکاء


در حسرت دوران طلایی ! عکس و سند



کلید واژه ها : ایت الله صانعی - خمینی - حسن روحانی - لنین - استالین -  تجاوز - اعدام - حزب توده - چریک های فدایی

۱۳۹۳ شهریور ۱۵, شنبه

نگاهی به آثار مهدی بازرگان ؛ آخوند دستبوس امام یا متخصص ترمو دینامیک!




بازرگان در حال دستبوسی امام




بنی صدر  دیگر اخوند کت شلواری در حال دستبوسی امام




نگاهی به آثار مهدی بازرگان  متخصص ترمو دینامیک!



1- آتيه شركت ملي نفت ايران، 1330، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
2- آتيه صنعت در ايران، 1328، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
3- آثار عظيم اجتماع، 1329، شركت سهامي انتشار (م.آ.8)
4- آموزش تعاليم ديني، 1338، شركت سهامي انتشار (م.آ.9)
5- آموزش قرآن، كتاب اول، 1338، شركت سهامي انتشار (م.آ.5)
6- آموزش قرآن، كتاب دوم، 1338، شركت سهامي انتشار (م.آ.5)
7- آموزش قرآن، كتاب سوم، 1343، شركت سهامي انتشار (م.آ.5)
8- آموزش قرآن، راهنماي كتاب اول، 1343، شركت سهامي انتشار (م.آ.5)
9- آموزش قرآن، راهنماي كتاب دوم، 1343، شركت سهامي انتشار (م.آ.5)
10- آيين خوشبختي (مقدمه كتاب)، 1335، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
11- احتياج روز، 1336، شركت سهامي انتشار (م.آ.8)
12- اختيار، 1328، شركت سهامي انتشار (م.آ.7)
13- ارمغان فرنگ، 1313، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
14- از خداپرستي تا خودپرستي، 1331، شركت سهامي انتشار (م.آ.8)
15- اسلام جوان، 1341، شركت سهامي انتشار (م.آ.7)
16- اسلام مكتب مبارز و مولد، 1340، شركت سهامي انتشار (م.آ.8)
17- انتظارات مردم از مراجع، 1341، شركت سهامي انتشار (م.آ.8)
18- انسان و خدا، 1339، شركت انتشارات قلم (م.آ.2)
19- انگيزه و انگيزنده، 1348، شركت انتشارات قلم (م.آ.2)
20- اول به ‌فكر ايران ! دوم به‌فكر ايران !! سوم هم به‌‌فكر ايران !!!، 1330، (م.آ.4)
21- باد و باران در قرآن، 1343، زندان قصر، شهريور 1344، (م.آ.7)
22- بازي جوانان با سياست، 1321، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
23- بررسي نظريه اريك فروم، 1355، شركت سهامي انتشار (م.آ.10)
24- برنامه ترتبيت و تعليم ديني، 1338، شركت سهامي انتشار (م.آ.9)
25- بسازيم يا برايمان بسازند، 1335، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
26- بعثت و ايدئولوژي، 1343، شركت انتشارات قلم (م.آ.2)
27- بعثت و تكامل، 1346، شركت انتشارات قلم (م.آ.2)
28- بهره‌برداري از پالايشگاه نفت در آبادان، 1330، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
29- بي‌نهايت كوچك‌ها، 1328، شركت سهامي انتشار (م.آ.8)
30- پراگماتيسم در اسلام، 1328، شركت سهامي انتشار (م.آ.7)
31- تأثير ملي شدن نفت در وضع صنعتي ايران، 1331، شركت سهامي انتشار(م.آ.4)
32- تبليغ پيغمبر، 1342، شركت انتشارات قلم (م.آ.2)
33- ترموديناميك در زندگي، 1334، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
34- توحيد، طبيعت، تكامل، 1356، شركت سهامي انتشار (م.آ.7)
35- جنگ ديروز و فردا، 1334، شركت سهامي انتشار (م.آ.8)
36- چرا با استبداد مخالفيم، 1342، شركت سهامي انتشار (م.آ.6)
37- چشم هم‌چشمي، 1344، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
38- چگونه باشيم، 1329، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
39- چند كلمه ديگر در زمينه تغيير خط، 1338، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
40- چيزي كه به فكر آن نيستيم، 1327، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
41- خاطرات زندان، (1346- 1342)، شركت انتشارات قلم (م.آ.3)
42- خاطرات سفر حج، 1339، شركت انتشارات قلم (م.آ.3)
43- خاطراتي از دوران جواني،(1322- 1319)، شركت انتشارات قلم (م.آ.3)
44- خانه مردم، 1338، شركت سهامي انتشار (م.آ.9)
45- خدا در اجتماع، 1344، شركت انتشارات قلم (م.آ.2)
46- خداپرستي و افكار روز، 1337، شركت انتشارات قلم (م.آ.2)
47- خودجوشي، 1340، شركت انتشارات قلم (م.آ.2)
48- در وصف صنعت، 1311، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
49- درس دين‌داري، 1340، شركت سهامي انتشار (م.آ.9)
50- دعا، 1342، شركت سهامي انتشار (م.آ.9)
51- دل و دماغ، 1326، شركت سهامي انتشار (م.آ.9)
52- دومين ناهار اهواز، 1330، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
53- دين و تمدن، 1350، شركت سهامي انتشار (م.آ.8)
54- ذره بي‌انتها، 1344، شركت انتشارات قلم (م.آ.1)
55- راه طي شده، 1326، شركت انتشارات قلم (م.آ.1)
56- رضايت از خانه، 1326، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
57- روح ملت‌ها (مقدمه كتاب)، 1343، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
58- زمستان تهران و دود بخاري‌ها، 1323، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
59- زندان هارون‌الرشيد يا آتشكده ساساني، 1323، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
60- سازگاري ايراني، 1343، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
61- سازمان مسافربري شهر تهران، 1323، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
62- سرچشمه استقلال، 1327، شركت سهامي انتشار (م.آ.8)
63- سِرِّعقب افتادگي ملل مسلمان، 1330‌، شركت سهامي انتشار (م.آ.8)
64- ضريب تبادل ماديات و معنويات، 1322 ،‌ شركت سهامي انتشار (م.آ.7)
65- طرح يك پيشنهاد براي حل عبور و مرور خيابان‌هاي تهران، 1338، (م.آ.4)
66- عشق و پرستش، 1336، شركت انتشارات قلم (م.آ.1)
67- علمي‌بودن ماركسيسم، 1354‌، شركت سهامي انتشار (م.آ.10)
68- علي و اسلام، 1339، شركت سهامي انتشار (م.آ.9)
69- غرض از تأسيس نهضت آزادي ايران،1340، شركت سهامي انتشار (م.آ.6)
70- قيمتي‌تر از نفت، 1330،‌ شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
71- كار در اسلام، 1325،‌ شركت سهامي انتشار (م.آ.8)
72- گزارش فني از بناي ساختمان بانك ملي اصفهان، 1323،‌ شركت سهامي انتشار(م.آ.4)
73- گفتگويي با خانواده از زندان(1343-1342)، شركت سهامي انتشار (م.آ.3)
74- ما معلميم يا مربي، 1328 ،‌ شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
75- مدافعات در دادگاه بدوي نظامي، 1342، شركت سهامي انتشار (م.آ.6)
76- مذهب در اروپا، 1321 ،‌ شركت سهامي انتشار (م.آ.8)
77- مرز ميان دين و سياست، 1341،‌ شركت سهامي انتشار (م.آ.8)
78- مرگ زنگنه يا انتحار ملي، 1330، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
79- مسئله وحي، 1341،‌ شركت انتشارات قلم (م.آ.2)
80- مسلمان اجتماعي و جهاني، 1338، شركت انتشارات قلم (م.آ.2)
81- مطهرات در اسلام، 1322،‌ شركت سهامي انتشار (م.آ.7)
82- مهندس خارجي، 1334 ،‌ شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
83- مهندس خليل ارجمند، مرد ايمان و ...، 1323، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
84- نقشه شهرها و طرز تشكيل دماغ‌ها در ايران، 1329‌، شركت سهامي انتشار (م.آ.4)
85- نماز، 1320، شركت سهامي انتشار (م.آ.9)
86- نيك‌نيازي، 1346،‌ شركت سهامي انتشار (م.آ.9)
87- يادداشتي از سفر حج، 1339، شركت سهامي انتشار (م.آ.9)



۱۳۹۳ مرداد ۲۵, شنبه

گوشه هایی از روابط مصدق ، جبهه ملی و حزب توده!



مصدقیون دفاع از اعضای حزب منحله  توده را به اتهام ترور شاه بعهده میگیرند






در جریان کودتای ۳۰ تیر










قدرت گیری و قدرت نمایی حزب توده در دوران حکومت مصدق 

«رفتار جبهۀ ملّی باعث شد تا حزب توده نیز محیط مساعدی به دست آورده و تشکیلات خود را نیرومند کند، عده روزنامه‎ها و مجلات توده‎ای چندین برابر از دورۀ فعالیّت قانونی حزب زیادتر شد... بعدها معلوم شد که قریب سه ربع اعضاء سازمان 700 نفری افسران حزب توده در ارتش در همین دوره بی بند و باری دکتر مصدق به صفوف حزب توده جلب شدند.سیر کمونیزم در ایران، ص541


شاه نیز در این باره گفته است: نفوذ حزب کمونیست حزب توده در ارتش ایران از شهریور 1320 که قوای بیگانه وارد مملکت ما شد تا سال 1331 به یکصد و ده نفر منحصر بود اما....  از سال 1331تا 1332 این تعداد به 640 نفر رسید.» اطلاعات شماره 4787 ،27 مردادسال 54

در سراسر دوران دکتر مصدق حزب توده از یک سازمان سیاسی اداری جهت‏گیری کمونیستی به یک حزب کمونیست واقعی تبدیل شد، برنامه جدید حزب که به وسیله کمیته مرکزی تشکیل شده بود در سال 52 (پائیز 1331) بین اعضای آن تقسیم شد این برنامه مبنی بر رها کردن کلیه بهانه‎های تظاهر به وفادارای به اصول  دموکراتیک و قانون اساسی بود. تاریخ جنبش کمونیستی در ایران،  ص 295، رک :گذشته چراغ راه آینده، ص592


در واقع برخی از اعضاء کادر رهبری جبهۀ ملّی که از افراد باقی مانده حزب زحمت‎کشان بودند (خلیل ملکی) با نفوذ حزب توده در جبهۀ ملّی شدیداً مخالفت می‎کرد. این گروه اگر چه به لحاظ تعداد اعضاء ضعیف بود، اما در جلوگیری از اتحّاد ملّی با حزب توده نقش مهمی را ایفا کرد. ذبیح، تاریخ جنبش کمونیستی در ایران ص313.


 دیوان کشور حکم محکومیت سران حزب توده را که در دادرسی ارتش به اتهام جاسوسی محکوم شده بودند نقض کرد. احکام دکتر جودت، راد منش، کیانوری، احمد قاسمی، احسان طبری نقض شد و پرونده دکتر کشاورز نیز که مستقل از آنها بود به کار افتاد، آنها نیز پس از این  مطلب درخواست بازگشت به دانشگاه و گرفتن کرسی‎های استادی خود را کردند. خواندنیها، س 13، ش 58، ص 2 از «سیاست ما».

«در بحران نهایی، حزب توده به دلایل کاملا عملی بصورت پشتوانه حکومت در آمد.» تاریخ جنبش کمونیستی در ایران، ص 314


سپهر ذبیح:
«پرواضح است که قدرت حزب توده در دوران حکومت دکتر مصدق به اوج خود رسید، در حالی که این حزب هنوز غیر قانونی به شمار می‎رفت.»  ایران در دوران دکتر مصدق، ص207




حزب توده و رفراندوم غیرقانونی مصدق

شاهرخ مسکوب: من پنج شش روزی کرمان بودم. رفراندوم همان موقع شد. از جمله وظایف من تجهیز حزب بود برای رای گیری و تبلیغ برای حزب و رای دادن به مصدق، ودر ضمن البته هرنفر چندین و چندبار رای دادن.

گفتگو با شاهرخ مسکوب، با کلک اندیشه شماره ۱۴


 آیت‎الله کاشانی:
«دکتر مصدق مجبور شد برای انجام رفراندوم از کمونیست‎ها کمک بگیرد و همین امر موجب سقوط دولت او شد.»
مجموعه پیام‎ها ... آیت الله کاشانی، ج 4، ص 11.



در رفراندم دکتر مصدق (برای انحلال مجلس) نکته‌ای که بیش از همه جلب توجه می‌کند پشتیبانی شدید و بلا‌قید و شرط توده‎ای‌ها در نقشه دولت است. اگر این حمایت علنی کمونیست‌ها از دکتر مصدق در اجرای رفراندم نبود موفقیت دکتر مصدق در جلب اکثریت آراء موافق در رفراندم قابل تردید بود. تحریف تاریخ « نقدی بر کتاب گذشته چراغ راه آینده»، ص97


موفقیت دکتر مصدق در رفراندم دوشنبه گذشته مدیون کمک و فعالیت کمونیست‌هاست. تحریف تاریخ « نقدی بر کتاب گذشته چراغ راه آینده»، ص97


ذبیح:
بر طبق مؤثق‏ترین اطلاعات موجود 50000 نفر از اعضاء و هواداران حزب مخفی و سازما‌ن‌های پوششی در این تظاهرات شرکت کردند، این سازمان‌ها که جدائی بیشتر نخست وزیر از رژیم را پیش‌بینی می‌کردند در رفراندم مربوط به انحلال مجلس هفدهم در اوایل اوت 1953 (مرداد 1332) شرکت کردند.   تاریخ جنبش کمونیستی در ایران، ص 314

خبرنگار روزنامهء معتبر Le Monde (چاپ پاريس) از تهران دربارهء چگونگی انجام رفراندوم برای انحلال مجلس با تيترِ «اخذ آرای موافق و مخالفِ انحلال مجلس، در ۲ مرکز مختلف، انجام شد!» گزارش داد:
 به نظر می رسد که يک توافق ضمنی بين حزب توده و جبههء ملی برقرار شده است، به اين شکل که طرفداران جبههء ملی در ميدان سپه و طرفداران حزب توده در ايستگاه (راه آهن) آراء خود را به صندوق بريزند. تمام سفارتخانه ها بسته اند و حدود سه هزار نيروی نظامی از ۴ نقطهء محل اخذ رأی و نقاط استراتژيک تهران محافظت می کنند ... گروه های وابسته به حزب توده خيلی عظيم تر هستند و طول صف های آنان به چند صد متر بالغ می شود. شعارها و پلاکاردهای جبههء ملی حاکی از اعلام حمايت از دکتر مصدّق و درخواست انحلال مجلس است، در حاليکه شعارهای حزب توده - اساساً - عليه مجلس است و درخواست تشکيل مجلس مؤسّسان برای تغيير رژيم فعلی است. نحوهء اخذ رأی، مخفی نيست زيرا نه فقط يک محل ِ جداگانه برای کسانی که می خواهند رأی منفی بدهند در نظر گرفته شده بلکه هر يک از شرکت کنندگان در اين رفراندوم بايد ورقه ای را پُر کنند که اسم و آدرس خود را روی آن بنويسند. 
محلّی که برای اخذ رأی طرفداران مجلس در نظر گرفته شده، مقابل مجلس است و روی يک پلاکاردِ بزرگ اين جمله بچشم می خورَد.
- «کسانی که اينجا رأی می دهند، طرفدار انحلال مجلس هستند»
تا ساعت۹ به وقت محلّی، فقط سه نفر برای اعلام رأی «نــــه» در اين صندوق حضور يافتند و از اين سه نفر، تعداد زيادی عکس گرفته شد و از آنها فيلمبرداری شد و مورد اهانت و آزار قرار گرفتند.


ماتيسون (Mattison) (کاردار سفارت آمريکا در ايران) چند روز پس از انجام رفراندوم گزارش داد:
در حالی که به روشنی به نظر می رسد مصدّق به سوی حکومت خودکامهء فردی روی آورده، همزمان با آن، با ضعف های داخلی متعدّدی روبرو گرديده که می تواند کارِ وی را بطور فزاينده ای دشوارتر سازد. ادامهء توسّل مصدّق به بسيج مردمِ کوچه و بازار که به رفراندوم انجاميد تدبير خطرناکی است که ممکن است به طرفِ خودِ وی کمانه کند. مصدّق در حاليکه رياست رژيمی خودکامه را در دست دارد، فاقد هر نوع سازمان توانمند و مقتدر جدا از نيروهای مسلّح می باشد. نخست وزير ممکن است بخواهد از تشکيلات سازمان يافتهء حزب توده برای جبران نسبی اين کمبود استفاده کند. روشن است که مصدّق می خواهد با انجام مانور محتاطانه ای، از پشتيبانی حزب توده استفاده نمايد، يک نمونهء کوچک، حاکی از آن است که مصدّق بطور پنهانی اجازه داده تا حداقّل چهل گذرنامه برای اعضاء حزب توده جهت شرکت در کنگرهء جوانان در شهر بُخارست، صادر گردد ...» (۱۲ اوت ۱۹۵۳= ۲۱ مرداد ۳۲، تلگراف ۷۸۸.۰۰/۸-۱۲۵۳)


پس از کشف سازمان نظامی حزب توده


۱۳۹۳ مرداد ۲۲, چهارشنبه

مصدق در تصویر: دادگاه نظامی، زندان نظامی و تبعیدگاه!














زندان نظامی!











تبعیدگاه!

















هزار فامیل مصدق السلطنه!

«از جمله ایراداتی که برخی مخالفان‌ مصدق به او می‌گرفتند، توجه افراطی مصدق به‌ اعضای فامیلش بود.این گروه از مخالفان مصدق‌  لیستی از اعضای فامیل مصدق و مشاغل آنان را به‌ این شرح تهیه کرده بودند:
1-دکتر غلامحسین مصدق، فرزند دکتر مصدق، مشاور سیاسی  ـ اداری و مالی نخست وزیر.
2-مهندس احمد مصدق، فرزند دکتر محمد مصدق،معاون وزیر راه
3-ابو الفتح والاتبار (حشمت الدوله) برادر دکتر مصدق، نماینده دولت در وزارت دربار.
4-ابو الحسن دیبا، (ثقة الدوله)، برادر دکتر مصدق، توزیع کننده و برنده مناقصه‌های بزرگ‌ دولتی.
5-دکتر متین دفتری، برادر زاده و داماد دکتر مصدق، عضو کمیسیون تعین غرامت نفت.
6-دکتر دفتری، برادرزاده دکتر مصدق، رئیس کل‌ بازرسی کشور.
7-سهام السلطان بیات، خواهر زاده دکتر مصدق، مدیر عامل شرکت نفت.
8-مهندس محمد بیات، خواهر زاده‌ دکتر مصدق، رئیس بانک کشاورزی.
9-دکتر ضیاء فرمانفرمائیان، خواهر زاده دکتر مصدق، استاندار فارس.
10-جمشید فرمانفرمائیان، خواهر زاده دکتر مصدق، مدیر کل وزارت کار.
11-سرتیپ دفتری، برادر زاده دکتر مصدق، رئیس شهربانی کل کشور
12-ابونصر عضد، خواهرزاده،دکتر مصدق، مدیر کل سازمان جنگلبانی.
13-محمد مهدی قهرمانی، پسر عمه‌ دکتر مصدق، مدیر کل گمرکان کشور.
14-شمس الدین امیر علائی، پسرخاله دکتر مصدق، وزیر کشور در کابینه اول مصدق.
15-دکتر علی امینی، پسر خاله دکتر مصدق، وزیر اقتصاد ملی.
16-سرتیپ امینی، پسر خاله دکتر مصدق، فرمانده کل ژاندامری.
17-ابوالقاسم امینی، پسرخاله دکتر مصدق، کفیل وزارت دربار.
18-سرتیپ مظفری، برادر همسر غلامحسین‌ مصدق، استاندار خوزستان.
19-حسین کی استوان، برادر زاده،همسر دکتر مصدق، پیشکار کل دارائی تهران.
20-امامی، برادر همسر دکتر مصدق، استاندار خراسان ...» 

 توانا، مرادعلی. مصدق در آئینه تاریخ، ص 46 و 47»



اما از قول حسین مکی از بنیان گذاران جبهه ملی :









The Myth of Operation Ajax- Abbas Milani

The Cold War began in 1945 when Russian leader Josef Stalin refused to take his troops out of Iran; the fall of the shah in 1979 marked the beginning of the war's end. Yet even today real and imagined ghosts of that war, in the shape of an eclectic history of U.S.-Iran relations, and of the role the United States played in the fall of Mossadegh, continue to haunt some of the diplomatic discourse on Iran. It is even reported that President Barack Obama's hesitancy in offering stronger support for the Iranian democratic opposition has been at least partially rooted in his desire to avoid the mistakes of the past. Clearly, only after a reckoning with the past and exorcising its haunting ghosts can prudent policy be formed.
The Soviet-British occupation of Iran in 1941 brought with it the creation of the Tudeh Communist party and the rapid rise of a Stalin-era Manichean view that divided the world into two camps: the gulag-laced Soviet Union was the land of light and America was the embodiment of evil. In one of its biggest 
demonstrations, with more than a hundred thousand fellow travelers in 
attendance, Tudeh leaders demanded "the liquidation of America spy nests."
Almost three decades later, in offering his blessing to the students who had brazenly taken over the American embassy, Khomeini called it a "den of spies." There was more than lexical coincidence at work here. Khomeini and his allies took up the Cold War narrative and simply changed “proletariat” to “the disposed (mostazaf),” “imperialism” to “arrogance (estekbar)” and “America” to “the Great Satan.” If Satan fell from grace because he defied God, America's "original sin" in this new political theology was its alleged role in the overthrow of Mossadegh in 1953. It mattered little in this transubstantiation of Communist theology to clerical dogma that the Communists were in 1951 Mossadegh's biggest foes, and that the decision of the clergy to go against Mossadegh in 1953 was far more crucial to his fall than any CIA plan. So what role did, in fact, the United States play in that fall and in the events preceding it? Any serious investigation of documents and facts will dispel most of the Cold War shibboleths.
The United States played a crucial, even determining, role in keeping Iran's territorial integrity from Soviet designs. Keen on getting an oil concession for the northern provinces on Iran’s Caspian coast, Stalin ordered the creation of two separatist movements in the country, and threatened to dismember Iran if he did not get the northern oil concessions. Many Iranian nationalists were opposed to the idea of any spoils to the Soviets. Truman issued a virtual ultimatum demanding that the Soviets withdraw from Iran in 1946. Eventually Soviet forces were withdrawn, making it the only instance in the postwar years when Stalin's Red Army occupied a territory and was forced to give it up. Without the United States, in other words, there might not have been the Iran we know today.
When in 1951 Mossadegh led a movement to nationalize Iran's oil industry and end the British monopoly,Washington played a critical role in tempering London's jingoistic temptations—first to occupy the oil-rich provinces of Iran, and then to organize a coup to topple Mossadegh. Even before the nationalization laws were passed in 1951, America had from 1949 begun to pressure Britain to recognize the rise of nationalism in Iran and around the world, and reconsider the one-sided 1908 oil agreement and arrive at a more equitable settlement. The British refused and accused the United States of dangerous naïveté. After the appointment of Mossadegh to the post of prime minster, so pervasive was the behind-the-scenes U.S. support for his demands that, more than once in their confidential internal correspondence, the British surmised that Mossadegh might be in collusion with the Washington. Eventually, in a letter to Truman, Churchill made it clear that continued British support for the war effort in Korea would be predicated on American support for Britain and against Mossadegh in Iran.
By late November 1952, the Truman administration determined that neither the British nor Mossadegh were interested in a negotiated settlement. Even then some in the State Department suggested supporting Mossadegh. But by that time tensions within Mossadegh’s nationalist camp, increased power of clerical opposition to his leadership, economic hardships resulting from the oil embargo and, finally, the increased import of Tudeh support for Mossadegh convinced the United States that supporting him was no longer an option, and that he was now vulnerable (to either a Communist coup, or a British-American-Iranian royalist attempt to remove him). Mossadegh had often reminded U.S. officials of—even threatened them with—the fact that he was the last bastion against Communism. Now that he seemed more than ever weakened and reliant on Communist support, the United States decided to join the British effort to topple Mossadegh while continuing efforts to find a mediated solution.
But for many months the shah, Mohammad Reza Pahlavi, resisted any attempt to remove Mossadegh illegally. Then in early August 1953, Mossadegh's decision to hold a referendum and use it to dismiss a parliament picked in an election held by his own government, gave the shah the grounds he had long sought. Mossadegh's stalwart allies had warned him against the referendum for two reasons: it had dubious constitutional legitimacy, and it would afford the shah the chance to make recess appointments—firing Mossadegh and appointing a replacement. They pointed to the long tradition of such appointments. Even Mossadegh himself had earlier, in a hitherto surprisingly overlooked letter to the shah, affirmed his belief in Pahlavi’s power to make such recess appointments. But now Mossadegh was betting that, in his own words, the shah did not have the guts to dismiss him; he was wrong. The referendum gave Pahlavi not just the courage but, at least in his own mind, the constitutional basis to join the effort to end Mossadegh’s tenure.
Refusing to heed the shah's order dismissing him on August 16, arresting the messenger of the order, never telling the people of Iran about the existence of such a dismissal order and, finally, allowing his foreign minister to go on a verbal rampage against the shah and monarchy as soon as Pahlavi had fled the country on the were all acts with a dubious constitutional basis. The country experienced three days of near chaos—street clashes between Communist and right-wing forces, angry demonstrations by religious forces worried about Communist ascendancy in Iran. What sealed Mossadegh's fate on August 19 was a combination of these factors, as well as the fact that the clergy were already actively against Mossadegh, the military were fully in the shah's camp, and members of the bazaar and the middle class were disgruntled and had by August grown wary of the dire economic situation. There is incontrovertible evidence that the British and American governments were involved in plans to overthrow Mossadegh and tried to use "rented crowds." Far less clear is exactly what role these crowds played in comparison to the known fact that the clergy also brought out their forces in those days against Mossadegh and the Communists. What role did the royalist soldiers who first learned of the existence of the dismissal order play? What about the role played in the prime minister’s fall by the disgruntled middle class and members of the bazaar and Mossadegh’s erstwhile supporters? The United States has already offered words of apology about this role. The ruling clerics, of course, have never apologized to the people of Iran for their far more important but similar role in the overthrow of Mossadegh, nor have they apologized to the United States for egregious crimes like assisting in the death of Americans or occupying the American Embassy.
What sealed Mossadegh’s fate was the fact that—in contrast to July 1952 when attempts to dismiss him brought four days of unrest by thousands, ending in his reinstatement—in August 1953 his policies had left him with a small base of support. In subsequent years, Iranian nationalists needed a hero, the CIA needed a Victory after a long list of embarrassing defeats (the book Legacy of Ashes by Tim Weiner is a sobering reminder of these failures), Iranian Marxist proponents of the Cold War needed a villain—and thus the simplified myth of the CIA coup to overthrow Mossadegh was born. The shah, for his part, created his own myth of the national uprising of August 1953 to reaffirm his monarchy.
Debunking this myth and replacing it with a more detailed account of what actually happened in the months leading to August 1953, and pointing to the long history of American pressure on the shah to democratize—pressures that had begun in Roosevelt’s time, continued during much of the Truman administration, started again by the Eisenhower administration in 1957, redoubled by the Kennedy and Carter administrations—can free U.S. policy makers now and future from the lingering legacy of the Cold War. The ruling clerics in Iran know well and hide effectively the fact that they could not have come to power without Jimmy Carter’s human-rights policies. They know that the American embassy in Tehran played a critical role in neutralizing the Iranian military and convincing them to join Khomeini and his allies. Yet every time an American newspaper writes an article describing the state of Iran’s democratic movement, they accuse Iranian democrats of complicity with the Great Satan. Knowing the actual history of U.S.-Iran relations, accepting and understanding America’s mistakes no less than its contributions to the cause of democracy, can lead to a policy that is finally free from the ghosts of the Cold War.
Today, only a prudent policy free from the weight of jingoist bravura or unexamined shame can navigate its way through the inseparably complicated and interlinked problems of Iran’s nuclear program and Iran’s democratic dream. Only a democratic Iran, one that abides by Non-Proliferation Treaty while insisting on Iran’s rights within the treaty, can solve Iran’s nuclear impasse. It is as much folly to think that the regime will end its nuclear program as it is to imagine that not offering support to Iran’s democrats will save them from the wrath of the regime or from the allegation that they are “lackeys” or tools of the United States. The fact that the regime makes these allegations have everything to do with its paranoid and isolated nature and all but nothing to do with what America or the West actually does. In writing about support for the Iranian democrats, I am in no way suggesting that the United States or other countries should interfere in Iran’s domestic affairs. America and the world can help Iranian democrats by simply helping to level the playing field by serving notice to the regime that continued brutality against the people, and of the democratic leaders, will bring it even closer to complete isolation.

A fuller treatment of the topic can be found in Abbas Milani's book, The Shah, published by Palgrave Macmillan this month.